فصل ششم اوضاع اجتماعى و اقتصاد داخلى « ( * ) » در بحث از اوضاع اقتصادى ايران از قرن چهاردهم تا قرن هيجدهم ميلادى ، بهتر آن است كه دو بخش اساسى را جدا از يكديگر مورد توجه قرار دهيم : ( 1 ) اقتصاد روستايى و حومه شهرها ( بالاتر از همه كشاورزى ، تربيت احشام ، شكار ، ماهيگيرى و امور مربوط به معادن ) ؛ ( 2 ) اقتصاد شهرى ( بازرگانى و صنعت ) . پيش از همه به بخش توليد روستايى مىپردازيم كه كشاورزى و تربيت احشام از عناصر مسلط آن بود . اين كار اساس و پايه گسترده‌اى براى تمام فعاليتهاى اقتصادى دوره مورد بحث ما ايجاد مىكند . در پى آن تحول اشكال مختلف و نهادهاى مالكيت ارضى را مورد بررسى قرار مىدهيم و پس از اينها بخشهاى اقتصاد شهرى ( تجارت داخلى و توليدات صناعى ) را ارزيابى مىكنيم و بحث خودمان را با توصيف و تشريحى از نظامهاى مالى و مالياتى به پايان مىبريم . 1 - اقتصاد روستايى در چارچوب توليد ارضى ، بالاتر از همه با دو گروه اجتماعى كاملا متمايز مواجه هستيم . در حالى كه كشاورزان يكجانشين خود را وقف كشاورزى كرده بودند ، تربيت احشام ، پيش از هر چيز در اختيار چادرنشينان و يا نيمه چادرنشينان قرار داشت . اينك به بررسى بعضى از ويژگيهاى

--> ( * ) اين فصل از كتاب در سال 1972 م . به پايان رسيد . از اين رو امكان استفاده از آثارى كه پس از اين تاريخ منتشر شدند ، فراهم نگشت .